Afgelopen maandag was ik te gast bij minister Vincent Karremans en staatssecretaris
Annet Bertram. We hadden afgesproken in Fort Voordorp, vlak bij Groenekan. Het
hoofd communicatie van het ministerie had een mooi conceptueel verhaal over de
keuze voor dat oude verdedigingswerk bij een knooppunt van wegen. Hoe het precies
in elkaar stak, ben ik vergeten, maar het kwam erop neer dat er geen betere plek was
om over de Nederlandse infrastructuur te praten.
Wanneer gaan we het leger nu eens inzetten om de problemen met de Nederlandse infrastructuur op te lossen?’ vroeg de vertegenwoordiger van de tunnelexploitanten
Ik was trouwens niet de enige. Er zaten zo’n tweehonderd vertegenwoordigers van
organisaties, veel van hen met chauffeur. Achter in de zaal zat uw directeur van het
Koninklijk Nederlands Watersportverbond, maar dan zonder chauffeur. Terwijl ik mijn
blik over de zaal liet glijden, vroeg ik me af wie al die mensen waren. Transport en
Logistiek Nederland, Veilig Verkeer Nederland en de waterschappen, die verwacht ik bij
zo’n bijeenkomst. Maar hoe kwamen we aan zoveel mensen?
We waren bij elkaar om te horen wat de Perspectieventour had opgeleverd. In het
voorjaar en de zomer waren Karremans en Bertram het land in getrokken om ter plekke
te kijken wat er speelt rond woningbouw, bereikbaarheid en waterbeheer. Ze spraken
met bestuurders, deskundigen en betrokken organisaties. Nu vertelden de
bewindspersonen wat ze daarvan hadden geleerd, als voorbereiding op de keuzes over
de toekomst van onze infrastructuur.
Dat ging in de vorm van een interview, afgenomen door het hoofd communicatie van
het departement. Daardoor niet bepaald de meest kritische interviewer, maar we
hoorden de bewindslieden verzuchten dat nu eerst de basis op orde moest komen. Hun
voorgangers hadden er volgens hen in de vorige kabinetten een potje van gemaakt.
Daarop bromde de man naast mij, met een enorme staat van dienst bij Rijkswaterstaat,
dat een minister twintig jaar geleden, in iets andere bewoordingen, de voorgaande
kabinetten ook al de mantel had uitgeveegd.
Wat me toch hoopvol stemde, was dat de twee vastbesloten lijken de tering naar de
nering te zetten, het geld op één hoop te gooien en volle bak aan de slag te gaan met
de opknapbeurt van de vaderlandse infrastructuur. Ze waarschuwden wel dat we ons
moesten instellen op nog jaren van hinder en tegenslagen. Daar hebben we als
watersporters begrip voor. Maar bij een brug kijken mensen boven en onder het wegdek
anders naar bereikbaarheid. Een automobilist heeft de brug graag dicht, terwijl een
watersporter met een boot daar anders over denkt. Juist daarom willen we tijdig weten
wat er gaat gebeuren en meepraten over de planning, zodat een oplossing op de weg
niet onnodig een probleem op het water wordt. Als ergens een sluis dichtgaat, willen we
ook zeker weten dat de omvaarroute beschikbaar blijft.
Ondertussen kwamen er vragen uit de zaal. Een afgevaardigde van de fietsvriendelijke
gemeente Houten vroeg of er ook aan meer fietsen was gedacht. ‘Alleen als het geen
fatbikes zijn,’ grapte Karremans. De vertegenwoordiger van de tunnelexploitanten wilde
weten wanneer we in dit land nou eens het leger gingen inzetten om de problemen te
verhelpen. Dan was er nog een aardige mevrouw van de Automotive Campus in Helmond. Haar vraag ben ik vergeten, want bij het horen van die organisatienaam dacht ik: oei, dit schiet echt niet op, dit is polderen tot op de vierkante millimeter. Verder gaven de bewindslieden keurige antwoorden, maar waar het geld precies naartoe gaat, werd niet duidelijk. Op 16 oktober worden deze keuzes bekendgemaakt.
Onze belangenbehartiger Marc de Nies heeft geregeld dat we meepraten over de
planning van het onderhoud. Ook bij de uitleg aan watersporters willen we betrokken
zijn. Terwijl na afloop mensen rond de minister krioelden, zocht ik de man op met wie ik
de beste deal dacht te kunnen maken: de communicatiedirecteur. We vragen al drie jaar
om betrokken te worden bij de uitleg over het onderhoud. Had dat verzoek zijn bureau
bereikt? Nee, dat was niet het geval. Waarop ik uitlegde dat we op het water een
hinderplanning nodig hebben en een communicatiecampagne zoals Van A naar Beter
voor het wegverkeer. Zo creëer je meer begrip voor de werkzaamheden en kun je je
erop instellen. Hij beloofde snel met ons om tafel te gaan.
Niet slecht dat we er waren. Ons verzoek is bij de juiste man terechtgekomen en aan
zijn toezegging zal ik hem houden. De rit huiswaarts verliep minder crescendo.
Anderhalf uur file. Er was iets met een brug.
Arno van Gerven is directeur van het Watersportverbond. Hij schrijft twee keer per maand een column over de onderwerpen die in de watersport leven. Van Gerven probeert daarmee een breed lezerspubliek – van leden tot politiek – met een knipoog te laten kijken naar kansen en ontwikkelingen in recreatie en sport. Daarbij maakt hij gebruik van alle stijlmiddelen die een schrijver van een opiniestukje ten dienste staan. Wil je reageren, e-mail naar arno.van.gerven@watersportverbond.nl.
