De mussen vielen dood van het dak. Nederland zocht een paar weken geleden massaal verkoeling. Op hetzelfde moment kleurde ergens anders een heel andere kaart langzaam rood. Op Waterplanten.nu verschenen steeds meer meldingen van dichtgroeiende wateren.
Voor de groene gruwel zijn dit ideale omstandigheden. En omdat hittegolven steeds vaker voorkomen, groeit ook de kans dat vaargebieden sneller dichtgroeien. De groene gruwel is allang geen incident meer. Het wordt steeds vaker een patroon.
Water kent geen provinciegrenzen. Waarom ons beleid dan wel?
Twee weken geleden volgden collega's van het Watersportverbond daarom met grote belangstelling het rondetafelgesprek van de vaste Kamercommissie voor Infrastructuur en Waterstaat. Samen met Rijkswaterstaat en het ministerie werd gesproken over de enorme opgave waar Nederland voor staat. Bruggen. Sluizen. Kades. Achterstallig onderhoud. Iedereen beseft dat daar de komende jaren veel tijd, geld en menskracht naartoe zal gaan.
Terecht.
Toch bleef één vraag hangen.
‘Waarom willen jullie dat eigenlijk?’
Die vraag ging over waterplanten.
Misschien moeten we haar eens omdraaien.
Waarom zouden we géén landelijke aanpak willen?
Water trekt zich niets aan van provinciegrenzen. Waterplanten al helemaal niet. Toch verschilt de aanpak per provincie, gemeente of waterbeheerder. Op de ene plek wordt snel ingegrepen, op de andere plek groeit het probleem rustig verder. Zo ontstaat een lappendeken van beleid, terwijl watersporters vooral willen weten of een vaarroute nog gewoon bevaarbaar is.
Stel dat Rijkswaterstaat na een warme zomer zou besluiten de bermen voorlopig maar even niet meer te maaien. Of dat de aanpak van de Japanse duizendknoop voortaan volledig aan provincies en gemeenten wordt overgelaten en het wegdek overwoekert. Automobilisten zouden zich terecht afvragen wat er aan de hand is. We vinden het vanzelfsprekend dat voor onze wegen landelijke uitgangspunten gelden.
Voor onze vaargebieden blijkbaar minder.
Terwijl ook die gewoon onderdeel zijn van onze infrastructuur.
De afgelopen jaren is er gelukkig weer volop aandacht gekomen voor alles wat zich bóven het water bevindt. Bruggen. Sluizen. Kades. Dat is hard nodig. Maar onder de waterlijn ontbreekt nog altijd een gezamenlijke koers. Terwijl juist daar steeds vaker wordt bepaald of een vaargebied toegankelijk blijft.
Ik vraag niet om overal dezelfde oplossing. Iedere plas, rivier of meer is anders. Waar ik wel voor pleit, is één landelijke koers. Duidelijke afspraken over wanneer wordt ingegrepen, hoe ontwikkelingen worden gevolgd en wie waarvoor verantwoordelijk is. Zodat watersporters niet afhankelijk zijn van de provincie waarin ze toevallig varen.
Intussen groeit de groene gruwel gewoon verder. Die trekt zich weinig aan van gemeentegrenzen. Niet van provinciegrenzen. En al helemaal niet van bestuurlijke agenda's.
Daarom blijven we watersporters oproepen om waterplanten te melden via Waterplanten.nu. Iedere melding helpt om zichtbaar te maken waar het probleem groeit. Want hoe beter het beeld, hoe sterker de onderbouwing voor een landelijke aanpak.
Ik denk steeds vaker dat het echte probleem niet onder de waterlijn groeit. Maar boven de vergadertafel.
Arno van Gerven is directeur van het Watersportverbond. Hij schrijft twee keer per maand een column over de onderwerpen die in de watersport leven. Van Gerven probeert daarmee een breed lezerspubliek – van leden tot politiek – met een knipoog te laten kijken naar kansen en ontwikkelingen in recreatie en sport. Daarbij maakt hij gebruik van alle stijlmiddelen die een schrijver van een opiniestukje ten dienste staan. Wil je reageren, e-mail naar arno.van.gerven@watersportverbond.nl.
